

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۷۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۷۸
گرمای تموز از دل پردرد شماست
سرمای زمستان تبش سرد شماست
این گرمی و سردی نرسد با صدپر
بر گرد جهانیکه در او گرد شماست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی با اشاره به احساسات و احوالات انسانی، بیان میکند که گرما و سرما نماد تجربههای دردناک و شایستهی عشق است. او به ارتباط این احساسات با فردی خاص اشاره میکند و نشان میدهد که همهی رویدادها و تجربیات در زندگی به خاطر وجود عشق و محبت آن شخص است. در واقع، تمام دگرگونیها در جهان به گرد آن معشوق میچرخد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
