

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۸۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۸۵
گفتم بجهم همچو کبوتر ز کفت
گفت ار بجهی کند غمم مستخفت
گفتم که شدم خوار و زبون و تلفت
گفت از تلف منست عزو شرفت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از درد و بیپناهی خود صحبت میکند و به حالتی از شکست و ذلت اشاره دارد. در پاسخ، دیگری به او میگوید که این احساسات ناشی از غم و اندوه خود اوست و در واقع فخر و ارزش او از این رنجها و تلف شدن برمیخیزد. این دیالوگ نشاندهندهی عمق احساسات انسانی و ارتباط بین حال و مقام اجتماعی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
