

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۳۹۱
گفتم که دلم آلت و انگاز منست
مانند رباب دل همآواز منست
خود ایندل من یار کسی دیگر بود
من میگفتم مگر که همباز منست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلی سخن میگوید که مانند سازی است که او را مینوازد. دلش را به زبانی دیگر توصیف میکند و احساس میکند که یار او به دیگری تعلق دارد. او با این حال هنوز امیدوار است که دلش به او مربوط است و به نوعی میخواهد این ارتباط را حفظ کند. در واقع، شعر بیانگر احساس گمگشتگی و جدایی عاشقانه است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
