

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۰
جانا به هلاک بنده مستیز و بیا
رنگی که تو دانی تو برآمیز و بیا
ای مکر در آموخته هرجائی را
یک مکر برای من درانگیز و بیا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر از معشوق میخواهد که به جای هلاکت و نابودی او، محبتی پیشه کند و به سوی او بیاید. او به معشوق اشاره میکند که از هر دانشی برخوردار است و از او میخواهد که یکی از آن مکرها را به کار گیرد تا او را به وصال برساند. این شعر بیانگر longing و آرزوی شاعر برای نزدیکی و توافق با معشوق است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
