

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۱
جز عشق نبود هیچ دمساز مرا
نی اول و نی آخر و آغاز مرا
جان میدهد از درونه آواز مرا
کی کاهل راه عشق درباز مرا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عشق بهعنوان تنها منبع همراهی و همدلی اشاره میکند. او بیان میکند که عشق او را به زندگی و ادامه راه تشویق میکند و هیچ چیز دیگری نمیتواند جایگزین آن شود. همچنین، او میگوید که هیچ مبدأ و منتهای دیگری جز عشق وجود ندارد و این احساس درونی او را سرشار از زندگی میسازد. در نهایت، شاعر از کسانی که در این مسیر عشق بیخیال هستند، میپرسد چگونه میتوانند همچنان درهای عشق را ببندند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
