

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۰۲
ما را به جز این زبان ، زبانی دگر است
جز دوزخ و فردوس مکانی دگر است
آزاده دلان زنده به جان دگرند
آن گوهر پاکشان ز کانی دگر است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به این نکته اشاره میکند که زبان ما محدود و متفاوت از دیگر زبانهاست و دنیای ما تنها به بهشت و جهنم محدود نمیشود. آزادگان و روحهای پاک، زندگی و جوهری دارند که از منبعی دیگر سرچشمه میگیرد. این بیان نشاندهندهای از عمق وجود انسانها و ابعاد معنوی آنهاست که فراتر از ظواهر دنیوی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
