

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۰۳
ما را بدم پیر نگه نتوان داشت
در خانهٔ دلگیر نگه نتوان داشت
آنرا که سر زلف چو زنجیر بود
در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر بیان میکند که محبت و جذبهای که در دل او وجود دارد، هرگز نمیتواند در جایی محصور و محدود بماند. او به تصویری از معشوق اشاره میکند که همچون زنجیری در سر زلفش است و نشان میدهد که این زیبایی و آزادی قابل کنترل و نگهداری نیست. درنتیجه، عشق و آزادی نمیتوانند در خانههای دلگیر محبوس شوند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
