

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۳
خود را به حیَل درافکنم مست آنجا
تا بنگرم آن جان جهان هست آنجا
یا پای رسانَدَم به مقصود و مراد
یا سر بدهم همچو دل از دست آنجا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تلاش خود برای رسیدن به مقام عالی و حقیقتی ناب سخن میگوید. او به تصویر میکند که با تمام وجود و التماس، خود را به معشوق میرساند تا حقیقت عالم هستی را درک کند. در این مسیر، او آماده است حتی در صورت شکست و از دست دادن خود، به عشق و حقیقت پایبند بماند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
