

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۳۴
هر جان که از او دلبر ما شادانست
پیوسته سرش سبز و دلش خندانست
اندازهٔ جان نیست چنان لطف و جمال
آهسته بگوئیم مگر جانانست
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به توصیف محبوبی میپردازد که هر کسی که به او دلبسته است، شاد و خوشحال به نظر میرسد. او با اشاره به لطافت و زیبایی این محبوب، تأکید میکند که این وجههی زیبا و شادابی قابل قیاس با جان نیست. در نهایت، شاعر با احتیاط به ذکر این محبوب میپردازد و خواهان آن است که به آرامی از او سخن بگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
