

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۳۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۳۵
هر چند به حلم یار ما جورکش است
لیکن زاری عاشقان نیز خوش است
جان عاشق چو گلستان میخندد
تن میلرزد چو برگ گوئی تبش است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به زیبایی و دلربایی محبوب خود اشاره میکند و به رغم آنکه او با صبوری و نرمخویی رفتار میکند، زاری و اشک عاشقان را نیز زیبا و پسندیده میداند. عاشق، از یک سو چون گلستان شاداب و خندان است، اما از سوی دیگر، تن او در تب و لرزش به سر میبرد که نشاندهندهی شدت عشق و شور اوست. این تضاد در احساسات، نشاندهندهی عمق عواطف عاشقانه است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
