

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۵۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۵۴
یاری که غمش دوای هر بیمار است
او را یار است هرکه با او یار است
گویند مرا که باش در کار مدام
من بیکارم ولیک او در کار است
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به وصف یاری میپردازد که غم او درمانبخش هر بیمار است. او بر این باور است که هر کس همراه این یار باشد، خود نیز یار اوست. در نهایت، با وجود اینکه دیگران از او میخواهند همیشه در کار باشد، شاعر احساس بیکاری میکند اما میداند که یار همچنان در کار و تلاش است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
