رباعی شمارهٔ ۴۵۵

یکبار بمُردَم و مرا کس نَگِریست

گر بار دگر زنده شوم دانم زیست

ای کرده تو قصد من ترا با من چیست

نی صحبت ابلهان همه دیگ تهیست