

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۶۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۶۷
آن دل که به شاهد نهان درنگرد
کی جانب ملکت جهان درنگرد
بیزار شود ز چشم در روز اجل
کان روی رها کند به جان درنگرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به مفهوم عشق و دلبستگی پرداخته و بیان میکند که دل، هرگاه به معشوق پنهان و حقیقی خود یعنی شاهد حقیقی نرسد، نمیتواند به سوی دنیا و ملوکیت آن میل پیدا کند. در روز مرگ، دل از چشمان ظاهری و دنیوی خسته و بیزار میشود، زیرا نمیتواند زیبایی واقعی را رها کند و به زندگی مادی بازگردد. بنابراین، پیوند واقعی دل با عشق الهی است و آن را به سمت معنویت هدایت میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
