

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۶۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۶۸
آندم که ز افلاک گهر ریز کند
هر ذره بسوی اصل خود خیز کند
از نخوت آن باد و زین باد هوس
هر ذره ز آفتاب پرهیز کند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تأثیرات ناشی از تغییرات آسمانی و جهانی اشاره میکند. زمانی که در آسمانها جواهری نازل میشود، هر ذره به سوی اصل و ماهیت واقعیاش حرکت میکند. در این میان، او به دو نوع باد اشاره میکند که یکی از آنها نماد نخوت و دیگری نماد هوس است و هر ذره را از روشنایی آفتاب دور میکند و موجب جلوگیری از رسیدن به حقیقت میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
