

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۷۳
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷۳
آن را که خدای ناف بر عشق برید
او داند نالههای عشاق شنید
هر جای که دانه دید زانجا برمید
پرید بدان سوی که مرغی نپرید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به عشق و تأثیر آن بر دلهای عاشقان میپردازد. او اشاره میکند که تنها کسی که خداوند به او عشق را عطا کرده، میتواند نالههای دیگر عاشقان را بشنود. همچنین، با تشبیهی به پرواز پرندهها، بر این نکته تأکید میکند که عاشق واقعی به سمت هدفهای خود میپرد و از موانع نمیهراسد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
