رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۷۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷۶
آن رفت که بودمی من از عشق تو شاد
از عشق تو می نایدم از عشقم یاد
اسباب و علل پیش من آمد همه باد
بر بحر کجا بود ز کهگل بنیاد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از دوری محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که زمانی که عشق او در دلش بود، شاداب و خوشحال بود. اکنون در فقدان محبوب، احساس تنهایی و اندوه می‌کند و به یاد عشق خود می‌افتد. او تأکید می‌کند که تمامی اسباب و علل زندگی برای او بی‌معنا شده و از اوضاعش گلایه دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.