

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۷۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷۹
آن روز که چشم تو ز من برگردد
وز بهر تو کشتنم میسر گردد
در غصهٔ آنم که چه خواهم عذرت
گر چشم تو در ماتم من تر گردد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از غم و درد جدایی صحبت میکند. او نگران روزی است که محبوبش از او روی برگرداند و بخواهد که او را به خاطر این جدایی بکشد. او در این اندیشه است که اگر روزی این اتفاق بیفتد، در ماتم و غم او چه خواهد کرد و چه گناهی بر او خواهد رفت. شاعری به عمیقترین احساسات خود در مواجهه با عشق و جدایی میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
