

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۷۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۴۷۸
آن روز که جانم ره کیوان گیرد
اجزای تنم خاک پریشان گیرد
بر خاک بانگشت تو بنویس که خیز
تا برجهم از خاک و تنم جان گیرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به جدایی روح از بدن اشاره میکند و لحظهای را توصیف میکند که جانش از بدن خارج میشود. او میخواهد بر روی خاک یادداشت کند که او کاملاً از تن جدا شده و به زندگی جدیدی دست خواهد یافت. در این فرآیند، ارتباط با معشوق و پیوند روحی با او نیز احساس میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
