

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۰۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۰۹
اجری ده ارواحی و سلطان ابد
گرچه بلقب بهاء دینی و ولد
بگذار که ساغر وفا در شکند
چون شیشه شکست پای مستان بخلد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به قدرت و مقام سلطانی اشاره دارد که در نظرش اهمیت چندانی ندارد. او دعوت میکند تا شادی و وفا بر همه چیز چیره شود، حتی اگر این شادی موقتی باشد. در نهایت، مولانا با ذکر شکستن شیشه، به ناپایداری لذتهای دنیوی و تجربیات انسانی میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
