رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۱۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۱۹
از دیدن روئیکه ترا دیده بود
ما را به خدا نور دل و دیده بود
خاصه روئیکه از ازل تا بابد
از دیدن روی تو نه ببریده بود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و نورانیت چهره محبوبش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دیدن او، سبب روشنی دل و چشم‌هایش شده است. او به جاودانگی زیبایی این چهره از ازل تا ابد اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچگاه از دیدن این روی دلنشین خسته نمی‌شود. تعلق خاطر و شگفتی ناشی از این زیبایی در کلام شاعر به خوبی احساس می‌شود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.