

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۲۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۲۷
از نیکی تو طبع بداندیش نماند
نی غصه و نی غم نه کم و بیش نماند
از خیل، جلالت تو عالم بگرفت
تا جمله ملک شدند و درویش نماند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به عظمت و جلال خداوند اشاره میکند و میگوید که نیکی خداوند باعث میشود که هیچ اندیشهٔ بدی وجود نداشته باشد. غصه و غم در این فضیلت جایی ندارند و تمام آسمان و زمین تحت تأثیر جلال او قرار گرفتهاند. در نتیجه، هیچ کس به غیر از او نمیتواند در این عظمت بایستد و همه در برابر او برابر شدهاند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
