رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۳۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۳۶
اندر دل بی‌وفا غم و ماتم باد
آن را که وفا نیست ز عالم کم باد
دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد
جز غم که هزار آفرین بر غم باد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از غم و اندوهی که در دل دارد سخن می‌گوید و می‌بیند که وفا در دنیا کم است. او احساس تنهایی می‌کند و متوجه می‌شود که هیچ‌کس به یاد او نیست، جز غم که به آن به نوعی ارادت می‌ورزد. این ابراز احساسات نشان‌دهنده عمق ناامیدی و درد شاعر است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.