

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۵۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۵۲
ای دل این ره به قیل و قالت ندهند
جز بر در نیستی وصالت ندهند
وانگاه در آن هوا که مرغان ویند
تا با پر و بالی پر و بالت ندهند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دل خود میگوید که در این راه پر از حرف و حدیث نمیتوان به حقیقت وصال دست یافت و تنها در درگاه نیستی امکان نیل به وصال وجود دارد. او به تجلیات محبت اشاره میکند و میگوید در فضایی که مرغان عشق در آن پرواز میکنند، لاجرم نیاز به پر و بال جهت پرواز به سوی معشوق احساس میشود. در نهایت، شناخت عمیق از خود و رهایی از تعلقات، کلید دستیابی به عشق واقعی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
