

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۷
عمریست ندیدهایم گلزار ترا
وان نرگس پرخمار خمار ترا
پنهانشدهای ز خلق مانند وفا
دیریست ندیدهایم رخسار ترا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از دوری و غیبت معشوق lament میکند و به زیباییهای او اشاره دارد. او به این نکته پرداخته که سالهاست که گلزار معشوق و چهرهاش را ندیده و این غیبت برایش دشوار است. حسرت و longing برای دیدن شکوه معشوق در کلمات او مشهود است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
