رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۸
غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را
غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به اندوه خود اشاره می‌کند و می‌گوید که این غم در دلش نشسته و تا زمانی که یاد معشوق را در دل زنده کند، غم‌خوار او خواهد بود. او به بی‌ثمری غم و ناامیدی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که اگر اندیشه در میانه نباشد، نمی‌توان به بی‌حالی غم ادامه داد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌پردازد که برداشت از غم باید عمیق‌تر و با معنی‌تر باشد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.