

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۷۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۷۶
بخشای بر آن بنده که خوابش نبود
بخشای بر آن تشنه که آبش نبود
بخشای که هر کاو نکند بخشایش
در پیش خدا هیچ ثوابش نبود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به مفهوم بخشش و رحمت اشاره میکند. او از خداوند میخواهد که بر بندگانش که به خواب غفلت رفتهاند و یا از عطش محبت او سیراب نشدهاند، ببخشد. همچنین به این نکته توجه میدهد که کسی که خود را در بخشش نمییابد، در نزد خداوند هیچ ثوابی ندارد. در نهایت، پیام این شعر تشویق به رحمت و بخشایش نسبت به دیگران است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
