

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۷۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۵۷۷
بر بنده بخند تا ثوابت باشد
وز بنده شکر خنده جوابت باشد
میگریم زار تا شرابت باشد
میسوزم دل که تا کبابت باشد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ابراز عشق و شوق میپردازد. او از معشوق میخواهد که با خندهاش، ثابت و پایدار بماند و پاسخ محبتش را با شکرگزاری به او بدهد. شاعر همچنین بیان میکند که اگر او شراب عشق را در اختیارش قرار دهد، به خاطر آن اشک میریزد و با دل سوزان خود، احساسات عمیقش را نسبت به معشوق نشان میدهد. در نهایت، او به شدت به عشق خود وابسته است و این وابستگی را با تصاویری از شوق و درد بیان میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
