رباعی شمارهٔ ۶۰۴

تا تو بخودی ترا به خود ره ندهند

چون مست شدی ز دیده بیرون نجهند

چون پاک آئی ز هر دو عالم به یقین

آنگه بنشان نفرت انگشت نهند