

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۰۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۰۴
تا تو بخودی ترا به خود ره ندهند
چون مست شدی ز دیده بیرون نجهند
چون پاک آئی ز هر دو عالم به یقین
آنگه بنشان نفرت انگشت نهند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این رباعی دربارهٔ رسیدن به خودآگاهی و پاکی درونی است. شاعر به این نکته اشاره میکند که برای رسیدن به وابستگی صحیح و راستین باید ابتدا از خود بیخود شد و عشق حقیقی را تجربه کرد. هنگامی که انسان از دو جهان مادی و معنوی پاک شود، میتواند از نفرت و کینهها رهایی یابد و در آرامش واقعی قرار گیرد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
