رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۰۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۰۷
تا رهبر تو طبع بدآموز بود
بخت تو مپندار که پیروز بود
تو خفته به صبح و شب عمرت کوتاه
ترسم که چو بیدار شوی روز بود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به هشدار دادن دربارهٔ تبعات ناآگاهی و غفلت از خود می‌پردازد. او اذعان دارد که اگر هدایتگری وجود داشته باشد که به انسان درس‌های نادرست بیاموزد، شانس موفقیت او کم خواهد بود. همچنین اشاره می‌کند که در خواب و بی‌خبری گذر زمان به سرعت سپری می‌شود و باید از این غفلت بیدار شد، پیش از آنکه زمان برای تغییر و آگاهی از دست برود.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.