

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۱۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۱۱
نایی ببرید از نیستان استاد
با نه سوراخ و آدمش نام نهاد
ای نی تو از این آمده ای در فریاد
آن لب را بین که این لبت را دم داد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر با نواختن نی، از جدایی نای از نیستان سخن میگوید. نی که به عنوان نمادی از جان و وجود انسانی معرفی شده، از درد و فریاد ناشی از جدایی یاد میکند. مولانا بر ارتباط عمیق میان نی و لب اشاره میکند و به مفهوم ارتباط میان درون و بیرون میپردازد و از عشق و ناله ناشی از دوری سخن میگوید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
