

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۱۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۱۲
تا یک هستی ز آسمان میآید
هستی ز فلک نعرهزنان میآید
از نعرهٔ او جان و جهان میغرد
کان جان جهان از آن جهان میآید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به ارتباط میان آسمان و زمین اشاره میکند و میگوید که از آسمان هستی به زمین نازل میشود. صدای نعره آسمانی نشانهای از قدرت و وجود جان و جهان است که از آن بُعد تعالی میرسد و میتواند تأثیری شگرف بر هستی داشته باشد. بهطور کلی، شعر تأکید بر ارتباط عمیق میان عالم بالا و زمین دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
