رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۱۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۱۷
جامی که بگیرم میش انوار بود
بیتی که بگویم همه اسرار بود
در هر طرفی که بنگرد دیدهٔ من
بی‌پرده مرا ضیاء دلدار بود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و نورانی بودن محبت معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر چیزی که در زندگی‌اش می‌بیند، جلوه‌ای از عشق و آگاهی عمیق است. جام و بیتی که در دست دارد، نماد آگاهی و رازهای عشق هستند که او با آن‌ها زیباترین لحظات را تجربه می‌کند. در نهایت، شادی و نور دلدار او به هر سو که نظر کند، به وضوح قابل مشاهده است.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.