

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۲
گر عمر بشد عمر دگر داد خدا
گر عمر فنا نماند نک عمر بقا
عشق آب حیاتست در این آب درآ
هر قطره از این بحر حیاتست جدا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به گذرای عمر اشاره کرده و زندگی را فرصتی ارزشمند میداند که به ریاضت و عشق و معنویت وابسته است. او اعتقاد دارد که عشق، همچون آب حیات، روح و زندگی را به انسان میبخشد. هر لحظه از این زندگی، به تنهایی حامل معنای عمیق و اهمیت است که باید قدر آن را دانست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
