

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۴۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۴۲
چون صبح ولای حق دمیدن گیرد
جان در تن زندگان پریدن گیرد
جایی برسد مرد که در هر نفسی
بیزحمت چشم دوست دیدن گیرد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به بیداری روحانی و تجلی وجود حق در صبحی تازه اشاره دارد. مولانا میگوید که با دمیدن صبح، جانها در زندگی جان میگیرند و انسانی به مقام بلند میرسد که در هر نفس و لحظه، بیزحمت بتواند چهره دوست را ببیند. این تصویر نشان از وصل و نزدیکی به حقیقت و عزیزترین دوست دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
