

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۵۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۵۷
دانی صوفی بهر چه بسیار خورد
زیرا که بایام یکی بار خورد
بگذار که تا این گل و گلزار خورد
تا چند چو اشتران ز غم خار خورد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به مفهوم تلاش و کوشش در زندگی اشاره میکند. او میگوید که صوفیان (عرفا) به خاطر روزها و شبهای زندگی خود زیاد میخورند و باید از زیباییها و نعمتهای دنیا بهرهمند شوند. شیوهی زندگی را باید از رویکردی مثبت دید و از غمها رهایی جست. در نهایت، شاعر به پرهیز از غم و اندوه اشاره میکند و خواهان لذت بردن از گل و گلزار زندگی است.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
