

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۶
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۶
گه میگفتم که من امیرم خود را
گه نالهکنان که من اسیرم خود را
آن رفت و از این پس نپذیرم خود را
بگرفتم این که من نگیرم خود را
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به دوگانگی درونی خود اشاره میکند. او گاه احساس قدرت و امیری میکند و گاه به ناله و زاری به حالت اسیری و ضعف میرسد. در نهایت به این نتیجه میرسد که باید از این دو حال گذشته و خود را از این قید و بندها آزاد کند. او تصمیم میگیرد که دیگر خود را به این حالها نگیرد و به خود واقعیاش بپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
