

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۷
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۷
لاحول ولا دور کند آن غم را
گر دیو رسد جان بنی آدم را
آن کز دم لاحول ولا غمگین شد
لا حول ولا فزون کند آن دم را
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: در این رباعی، شاعر به موضوع غم و اندوه میپردازد و نشان میدهد که چگونه انسان میتواند به وسیلهٔ ذکر «لا حول ولاقوه الا بالله» از غم و ناراحتی رهایی یابد. اگرچه زندگی ممکن است پر از مشکلات و دیوهایی باشد که به جان آدمیان حمله میکنند، اما با تکیه بر این ذکر، فرد میتواند آرامش پیدا کند و بار منفی را کاهش دهد. این بیان تأکید میکند که ذکر و یاد خداوند میتواند به انسان در برابر سختیها کمک کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
