

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۷۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۷۵
در کام دل آنچه بود نفسم همه راند
هرگز نفسی نامه شرم نه بخواند
نفس بد من مرا بدین روز نشاند
من ماندم و فضل تو دگر هیچ نماند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از آسیبهای نفس سرکش و بد خود میگوید که او را به وضعیتی ناگوار میکشاند. او به این نکته اشاره میکند که هیچ چیز جز فضل الهی باقی نمانده و خود را در برابر آن نیازمند و معترف میبیند. در نهایت، او از وابستگی به نفس خویش و شرمساریاش در این مبارزه یاد میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
