

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۸
ما أطیَبَ ما ألَذَّ ما أحلانا
کُنّا مُهَجاً و لَم نَکُن أبْداناً
إنْ شاءَ بِنا کَرامَهً مولانا
یَعْفُو و یُعیدُنا کَما أبْدانا
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و دلپذیری شیرینیهای معنوی و روحانی اشاره میکند و بر این نکته تأکید میکند که انسانها در اصل روح هستند و تنها جسم نیستند. او از خداوند میخواهد که با کرامت خود، انسانها را دوباره به حالتی که در آن روحانیتر بودند، بازگرداند و از گناهانشان چشمپوشی کند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
