

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۹۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۶۹۸
دل را بدهم پند که عمدا نرود
پیش بت شنگ من از آنجا نرود
لب میگزد آن بت که کجا افتادی
او کیست که باشد که رود یا نرود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به مخاطب پیام میدهد که دل خود را به چیزهایی که نباید وابسته باشد، نسپارد. او به بت عشق اشاره دارد که ممکن است دل را به بیراهه ببرد. در این میان، سوالاتی درباره وجود یا عدم وجود این بت و اهمیت تاثیر او بر دل و تصمیمات انسان مطرح میشود. در نهایت، شاعر میخواهد نشان دهد که گاهی ارتباط با معشوق میتواند آسیبزا باشد و باید مراقب دل بود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
