رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۰۱
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۰۱
دوش آن بت من همچو مه گردون بود
نی نی که به حسن از آفتاب افزون بود
از دایرهٔ خیال ما بیرون بود
دانم که نکو بود ندانم چه بود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و جذابیت معشوق خود می‌پردازد و او را مشابه ماهی می‌داند که درخشش و جذابیتش از خورشید هم بیشتر است. اما در عین حال، وجود او را فراتر از دایرهٔ خیال می‌بیند و به ابعاد وجودی‌اش اشاره می‌کند که فراتر از درک اوست. شاعر به نوعی از معرفت نسبت به او می‌رسد که نمی‌تواند آن را کاملاً درک کند، و صرفاً می‌داند که این زیبایی و نیکویی وجود دارد.
این بخش به‌صورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.