

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۰۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۰۲
دوش از قمر تو آسمان مینوشید
وز آب حیات تو جهان مینوشید
زان آب حیاتی که حیاتست مزید
در هرچه حیات بود آن مینوشید
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از زیبایی و تاثیر قمر و آب حیات سخن میگوید. قمر به عنوان نماد زیبایی در آسمان توصیف میشود و بیان میکند که از آب حیات تو دنیا لذت میبرد. این آب حیات، موجب زِندگی و افزایش حیات در هر موجود زندهای است و بر رونق و نشاط آنها میافزاید.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
