

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۱۰
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۱۰
رفتم بدر خانهٔ آنخوش پیوند
بیرون آمد بنزد من خنداخند
اندر بر خود کشید نیکم چون قند
کای عاشق و ای عارف و ای دانشمند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر به دیدار محبوب خود میرود و او با خنده و خوشرویی به استقبالش میآید. محبوب او را به درون میکشد و با لطافت و شیرینی همچون قند برخورد میکند. این لحظه بیانگر محبت عمیق و جذبهای است که میان عاشق و معشوق وجود دارد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
