

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۲۴
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۲۴
ز اول که مرا عشق نگارم بربود
همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود
اکنون کم شد ناله و عشقم بفزود
آتش چو هوا گرفت کم گردد دود
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی از تأثیر عشق بر زندگیاش میگوید. او از روزهای ابتدایی که عشق معشوقش را در دل داشت و همسایهاش از نالههای او شکایت میکرد، یاد میکند. حالا با افزایش عشق او، نالههایش کاهش یافته و آرامش بیشتری را تجربه میکند، مانند آتش که وقتی در دمی شعلور میشود، دودش کم میشود.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
