رباعی شمارهٔ ۷۲۴

ز اول که مرا عشق نگارم بربود

همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود

اکنون کم شد ناله  و عشقم بفزود

آتش چو هوا گرفت کم گردد دود