رباعی شمارهٔ ۷۲۶

زلف تو به حسن ذوفنون‌ها برزد

در مالش عنبر آستین‌ها برزد

مشکش گفتم از این سخن تاب آورد

در هم شد و خویشتن زمین‌ها برزد