

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۳۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۳۲
سرهای درختان گل تر میچینند
و اندر دل خود کان گهر میبینند
چون بر سر پایند که با بیبرگی
نومید نگردند و ز پا ننشینند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن امید و تلاش برای بقای زندگی میپردازد. شاعر با اشاره به درختان، به زیبایی و خلاقیت طبیعت اشاره میکند که با وجود بیبرگی از تلاش دست نمیکشند و در دل خود ثروتی نهفته دارند. این پیغام به انسانها نیز منتقل میشود که باید در سختیها امید خود را حفظ کنند و از کوشش باز نایستند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
