

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۳۹
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۳۹
شادم که غم تو در دل من گنجد
زیرا که غمت بجای روشن گنجد
آن غم که نگنجد در افلاک و زمین
اندر دل چون چشمهٔ سوزن گنجد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر از شادیاش به خاطر گنجیدن غم محبوب در دلش سخن میگوید. او این غم را روشن و ارزشمند میداند و اعتقاد دارد که چنین احساسی عمیق و خاص است. غمی که در دل میگنجد، از هر چیزی در جهان فراتر است و به نوعی جاودانه و پرمعناست.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
