

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۵۲
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۵۲
صد سال بقای آن بت مهوش باد
تیر غم او را دل من ترکش باد
بر خاک درش بمرد خوش خوش دل من
یارب که دعا کرد که خاکش خوش باد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و محبوبیت معشوق خود اشاره میکند و آرزو میکند که زیبایی و زندگی او برای صد سال باقی بماند. او از تیر غم و اثر آن بر دل خود صحبت میکند و به مرگ عاشقانهاش در کنار دروازه معشوقش اشاره میکند. در پایان، به دعا کردن برای خوش بودن خاک معشوقش میپردازد.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
