

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۶۸
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۶۸
عقل و دل من چه عیشها میداند
گر یار دمی پیش خودم بنشاند
صد جای نشیب آسیا میدانم
کز بیآبی کار فرو میماند
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به تضاد بین عقل و دل اشاره میکند و بیان میکند که هر کدام از آنها تنها از شادیهای لحظهای باخبرند. او ابراز میکند که در حضور یار و محبوب، حتی در قعر مشکلات و بیآبیها نیز نشاط و تازگی زندگی را احساس میکند و میداند که مشکلات نمیتوانند مانع شادی او شوند. لذا، عشق و وجود یار برای او اهمیت خاصی دارد و در آن شرایط، زندگی معنا پیدا میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
