

رباعیات
رباعی شمارهٔ ۷۷۵
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۷۵
قد الفم ز مشق چون جیم افتاد
آن سو که توی، حسن در آن تیم افتاد
آن خوبی باقی تو ای جان و جهان
دل بِسْتَد و اندر پی باقیم افتاد
پس از شعر
تحلیل هوش مصنوعی
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به زیبایی و حسن الهی اشاره میکند و از عشق عمیق خود به معشوق سخن میگوید. حال و هوای او نشاندهندهٔ وابستگی عاطفی و معنویاش به این زیبایی است، بهطوریکه تمام دل و وجودش در پی آن حسن باقی مانده است. از این منظر، عشق به معشوق را بهعنوان هدف و مقصود زندگی خود معرفی میکند.
این بخش بهصورت خودکار تولید شده است و ممکن است در برداشت یا تفسیر شعر خطا داشته باشد.
